Perşembe, Kasım 29, 2007

gel zaman git zaman

cok zaman oldu. alismisiz bizde, dünya ugraslarini sessizligimize sebep gösteriyoruz herzaman. bende öyle, ama artik neye, neyi sebep gösterecegim bilmiyorum, zira sebepler tükendi.
Yeni eve tasinali adam gibi müzik dinlemedigimi fark ettim, sebebide, (yine basladik sebep vermeye) bu evde tv baglantim var, simdiye kadar tv izlemiyordum hic, bu evde tv olunca, malum insanoglu kendini eglendiren ve oyalayan seyleri seviyor, aksamlari tv izler oldum, dizikolik de denebilir buna. Csi Miami den NY a kadar, Criminal Intent iydi falan filan, sayamadigim bir sürü dizi daha, Polisiye dizilerine hastayim yane.
Yeni bir post yazmayi uzun zamandir istiyordum, birtürlü tamam simdi basina gecip yazacagim diyemiyordum, bugün eve geldim, Erkan Ustanin Gülün kokusu vardi albümünü baslattim ve oturdum. Belkide yazacaklarimdan cekindigim icin birtürlü cesaret edemedim, kafam cok dolu cünki, öyle doluki rüyalarima giriyor hersey, babamin deyimiyle arap corbasi kivaminda beynimin ici.
Gece 2:59 da felaket bir rüyadan uyandim, uyandiran sey ise üzüntü ve korku oldu, rüyanin basinda annemi kaybettim, nasil diye sorarsaniz bilmiyorum, ama annemin vefaat ettigini hatirliyorum, öyle derin bir aci yasadimki, gercek gibiydi, sonra babaminda vefaat ettigini ögrendim, acim inanilmaz bir sekilde katlandi, nasil bir üzüntü nasil bir korku, rüyada bu hisler nasil yasanir bilmezdim. Agladim, haykirdim, olamaz diye bagirdim, onlarsiz bir hayati nasil yasarim diye düsündüm, korkumu anlatamam, cok feci birseydi. Gece uyaninca birsürü sey düsündüm, eger onlara birsey olursa ne yaparim, hic bilmiyorum. Onlara birsey olsun istemiyorum, elimden gelse ölümsüz olmalari icin cabalardim herhalde. Ablamla birkere bu konuyu konusmustuk, böyle bir durumda ne yapariz diye, ve ben ablama, allahin benim canimi onlardan önce almasini istedigimi söyledim, cünkü ben böyle bir acinin yada kayibin altindan kalkamam, böyle birseyi atlatabilecek kadar güclü olmadigimi söyledim, onlarsiz hayatima devam edemiycegimi biliyorum, gercekten bunun altindan kalkamam. Ablam cok kizmisti bana, ama daha farkli düsünemiyorum, onlari kaybetme korkusu herseyin üstünde olan bir duygu bende.
Bu konuyu daha fazla düsünmek istemiyorum simdi, düsünmedigim sürece benden, hayatimdan ve ailemden cok uzak oldugu iluzyonuna kendimi inandirmak istiyorum.

Son aylarda hayatimda cok sey oldu, birsürü arkadasligi yeniden gözden gecirmeme sebep olan seyler. Sonuna kadar güvenebilecegim insanlar arasinda oldugumu düsünmüstüm hep, hayir buna inanmistim, ikinci ailem diye tabir ettigim birtakim insanlar. Öyle olmadigini ögrendim, yalanin ve ikiyüzlülügün herzaman var oldugunu gördüm. Insan belkide kendini güvende olduguna inandirmak istiyor, hayatin gercegini kendine yaklastirmamak icin. Herzaman karsima cikan insanlari kendimin aynasi olarak gördüm, anneme göre bu benim en büyük zaafim, herkezi kendin gibi sanip ilk andan itibaren cok fazla samimiyet gösteriyorsun der hep, sonrada hayal kirikligina ugrayinca bende anliyorum aslinda "benim gibi" olmadiklarini ama is isten gecmis oluyor ozaman. Kirildigim ve üzüldügüm yanima kar kaliyor. Insanlarin icindeki Iyi ye inanmak istiyorum aslinda sadece, insanlarin icinde Iyi nin olduguna kendimi inandirinca sanki karsimdaki insanlarda öyle olacakmis gibi düsünüyorum sanirim. Herkeze sonsuzca güvenmem bu yüzden belkide, öz de kimseden kötülük gelecegini düsünmüyorum, ama benim bu hayalci dünyami karsima cikan insanlar yikiyor. Halbuki bukadar zor degil, dogruyu söylemek, ne yazikki ikiyüzlü olmak daha kolay geliyor insanlara, igrenclikler inanilmaz boyutta, dürüst olup yüz yüze konusmaktansa, gizli sakli ve haince insanlarin arkasindan konusmak daha kolay geliyor insanlara. Bu huylarini Korkak olmalarina yoruyorum, korkak olmasalar, insana insanca davranmayi bilirlerdi. Güven olmayan yerde korku olur herzaman, ben güven i sectim ve bundan pisman degilim aslinda, üzülen ve kalbi kirilan ben olsamda herzaman, hep güvenicem ve hep dogru olucam, konusmaktan yoksun ve kalbinde isik tasiyamayan o karanlik insanlar gibi olmiycagim, olamiycagim. Güvensiz ve korkak bir arkadaslik yerine, temelinde insanligi barindiran bir dostlugu herzaman tercih ederim, gerisi sizlerin olsun.