Cuma, Ocak 16, 2009

nedense ...

her dönem sinavlar basladiginda blog geliyor aklima ve yeni birseyler yaziyorum. Ders calismaktan kacmaya calistigim icin olsa gerek. Cok bunaliyorum, konsantre olamiyorum, bir konuya odaklanamiyorum, okudugum bir satri 4-5 kere okumam gerekiyor tam icerigi anlamak icin. Gerzek miyim, yoksa aptal mi? sanmiyorum, ama var bende ters birseyler?!
Kendimde degilim cok fazla, bü cümle tam ne anlama geldi simdi bilemiyorum ama hissiyatimi anlatmaya calistim, idare edin artik. Ben normal degilim, yada benim disimda herkez anormal ve onun icin ben kendi normal degilmisim gibi hissediyorum, olabilir mi? bu mümkünmü? bilemiyorum.

Kendimde degilim. Neden her konuda yumurtanin kapiya dayanmasini bekliyorum? hayatimda hep böyle yaptim, herseyi erteleyerek nereye kadar? kizim nereye gidiyorsun sen böyle?
Suan gelecegime dair birseyler yapmaya calisiyorum, benim icin hayati seyler mevzu bahis olmasina ragmen kendimi toparlayamiyorum. Aslinda "gelecegim" diye kastettigim zamanlar suanki zamanlardi. Cocukken yada daha kücükken bu yaslarda istedigim herseyi basarmis, hayal ettigim hayatti yasiyor olacaktim, aslinda. Ama hala ne istedigim yerdeyim, nede hayal ettigim hayati yasiyorum. Aksine, sürekli hayal ettigim herseyin disinda seyler yasiyorum, insan bukadar mi kendine ihanet eder?
Benim daha nekadar büyümem gerekiyor? sacma bir soru oldu ama nereye gittigimi bilmiyorum suan, hayat beni nereye götürecek bilmiyorum.

Zamani geri cevirmeyi cok isterdim, cocukluguma dönmek, pismanligini yasadigim okadar sey varki hayatimda, simdiki aklimla cocukluguma dönmek ve her seyi en basindan dogru yaparak yasamak isterdim. Belki cok utopik bir düsünce ama sanki ideal bu olur gibi geliyor suan. Bukadar fazla pismanliga bir insan nekadar bir süre dayanabilirki? yada ben bu yükü daha nekadar tasiyabilirim? gercekten bilmiyorum. Kocaman kara bir batak aciliyor icimde, bana dair, yasadigim seylere dair bütün güzellikleri ve mutluluklari icine cekip yutuyor, bütün hayatim karanlik icinde kaliyor birden. Cok sIkca gördügüm bir kabus bu. Nezaman sona erecek bilmiyorum, hayatin yasattigi veya getirdigi seylerden cok sIkIldim, cok fazla bunaldim, bu ruh hali beni cok sIk yakalar oldu, mutluluk vermiyor artik hic birsey, hersey renksiz ve tadsiz, dünya gri, hayat gri, aradaki siyah beyazlarsa tuz biber.

herhalde sinav korkusundan böyle oldu, belkide baska bir yüzden, belkide o yüzden, belkide bu yüzden, belkide, belkide, belkide ...

1 yorum:

Adsız dedi ki...

tahirle zühre aşkını araken sayfanı ziyeret ettim ilgimi çeken şeylerden biri mikail aslanın müziği oldu.hemen bilgisayarımdaki mikail aslanın son cd açtım.uzun zamandır dinlemeiştim.teşekkürler......derslerinde başarılar