Pazartesi, Ocak 26, 2009

sabahin körü!

saat 10.15 de sinavim var, test teorisi, Istatistigin gelistirilmis bicimi, evet, son sinavlardan sonra birdaha istatistige benzer bisiile karsilasmam saniyodum ama her dönem yeniden sasiriyorum, bukadar saf ve aptal olusuma :( nefret ediyorum allahim, nefret ediyorum, hayatimda hicbir zaman rakamlarla aram iyi olmadi, üniversite de ayni sekilde, istatistik yüzünden ögrenimi birakmayi bile düsündüm,cünkü olmuyorsa olmuyor, zorlamak gereksiz, sonra nasil olduysa oldu ve ben hala inanamiyorum, gecen dönem istatistik sinavini hem yazili hemde büyük sinavi basariyla gectim :) nasil oldu gercekten hala anlamis degilim?!?! cok saskinim, hala bisey anlamis diilim, sadece sorulari cözerken daha sistemli calistim, zamani iyi kullandim okadar, demekki anlamak da gerekmiyormus, acikcasi hicbir zaman anlamaya gayret de etmiycem!!!

Bu saatte mi uyandin sinav yüzünden diyceksiniz, yok bu saatte uyanmadim, hic uyumadim ...daha dogrusu herzaman olan oldu ve sinav stressinden yine uyku düzenim kaydi,gündüz uyudum, aksam kalktim soru cözmeye basladim, böylece sinava sorular hala aklimda bisekilde gircem, son kez de öyle yaptim, pisman da diilim :) bu sefer de ise yarar bi taktik, zaten uyumadigim icin ... genelde sinavdan önceki gece heyecandan uyku tutmuyor, sonra saat ilerliyor bu sefer korkmaya basliyorum, eger uyursam ve sabah uyanamazsam diye.Bu yüzden uyumamayi tercih ediyorum, evet cok tuhaf biriyim, daha önceden biliyodum, tuhaf olan tek aliskanligim bu degil :)

ya bu test teorisi ni gecicem mi ben ya??? bu dönemki sinavlari düsününce midem kalkiyor, cidden, son bir yildir midemden rahatsizim, ama nedense hep sinav zamani, acaba sinav döneminde sigarayla kahveyle cok fazla tükettigimden olabilirmi? Yok yok bence bu mide fazla dayanmaz,zira heyecandan spazm falan gecirir birgün, ömrümün uzun olacagina dair zaten pek bir ümidim yoktu, mideden dolayi kesilebilir biletim öbür tarafa.

Korkuyom ben yaaa .. valla yaa. Bindik bi alamete ..bazen hangi akla uydum basladim uniye dedigim oluyor, bikmaya basladim, sabrim doldu, bitsin artik istiyorum, böyle düsündükce daha cok stresse giriyorum. 30 yasina geldim bile, haberiniz varmiydi? evet 30 dile kolay, millet bu yasta coluk cocuk sahibi, ya ben? yirmiliklere dersde ayak uydurmaya calisip okuyorum. Hangi akla hizmet?! basladigimda daha 26 yasindaydim, 30 yasina girecegim hic aklima gelmemisti acikcasi :)buda cok aptalca dimi? hep anlik hareket edip anlik düsündügümden olsa gerek :) hic mantikli olamadim hayatimda, hic bir alanda. Gülsen e herzaman gipta etmisimdir, okul yillarimizdan beri, herzaman cok sakin düsünüp, cok mantikli karar verip davranabiliyordu, canim arkadasim ... ! hep onun gibi "cool" olmayi istemisimdir :) Bazen biriyle önemli bir konusma yapmaya hazirlandiysam (misal ask mesk meselesi, yada hoslandigim biriyle konusmak istediysem :)), gülsenden tüyo alip not ederdim, sonra o konusmayi mutlaka telefonda yapmaya calisirdim, sonra gülsenden aldigim tüyolardan yola cikarak anlatmaya calisirdim bazi seyleri, sebebide, cok fazla duygusal hareket ediyorum, belli bir yerden sonra hersey kontrolümden cikiyor. sakin ve mantikli davranamiyorum. Hep öyle oldu. Bide karsimdaki ne derse hemen kabul ediyorum, bazi konularda hic dirayetli degilim, bu en kötü huyum, hemen evet diyenlerdenim, kimsenin bir ricasini geri ceviremem, bu yüzden basim cok derde de girdi. Ama akillandinmi diye sorsaniz, yoo hayir, gene ayni sekilde davranirim.
Neyse ney canim, konu uzadi, nisanda 31 ime basiyorum, 30 u devirdim bile, off offf valla bunaliyorum ... yasi takmiyorum kafama da, yapmak istedigim okadar sey vardi, simdi farkediyorum, bazi seyleri yaslandikca yapmak ta zor olacak, hatta imkansiz olacak, misiri görmek istiyordum, amerikayi, bütün kuzey ülkelerini, sirtimda bir canta, ülke ülke dolasmak istedim hep, en büyük hayalimdi, son günlerde, acaba bu hayali gerceklestirsem mi diye düsünmeye basladim ..!? hayat elimden akip gidiyor, biryerde tutunacak biseyler yapmak gerekiyor, ne dersiniz???

cok bunaldim, coook. .. ..

Cuma, Ocak 16, 2009

nedense ...

her dönem sinavlar basladiginda blog geliyor aklima ve yeni birseyler yaziyorum. Ders calismaktan kacmaya calistigim icin olsa gerek. Cok bunaliyorum, konsantre olamiyorum, bir konuya odaklanamiyorum, okudugum bir satri 4-5 kere okumam gerekiyor tam icerigi anlamak icin. Gerzek miyim, yoksa aptal mi? sanmiyorum, ama var bende ters birseyler?!
Kendimde degilim cok fazla, bü cümle tam ne anlama geldi simdi bilemiyorum ama hissiyatimi anlatmaya calistim, idare edin artik. Ben normal degilim, yada benim disimda herkez anormal ve onun icin ben kendi normal degilmisim gibi hissediyorum, olabilir mi? bu mümkünmü? bilemiyorum.

Kendimde degilim. Neden her konuda yumurtanin kapiya dayanmasini bekliyorum? hayatimda hep böyle yaptim, herseyi erteleyerek nereye kadar? kizim nereye gidiyorsun sen böyle?
Suan gelecegime dair birseyler yapmaya calisiyorum, benim icin hayati seyler mevzu bahis olmasina ragmen kendimi toparlayamiyorum. Aslinda "gelecegim" diye kastettigim zamanlar suanki zamanlardi. Cocukken yada daha kücükken bu yaslarda istedigim herseyi basarmis, hayal ettigim hayatti yasiyor olacaktim, aslinda. Ama hala ne istedigim yerdeyim, nede hayal ettigim hayati yasiyorum. Aksine, sürekli hayal ettigim herseyin disinda seyler yasiyorum, insan bukadar mi kendine ihanet eder?
Benim daha nekadar büyümem gerekiyor? sacma bir soru oldu ama nereye gittigimi bilmiyorum suan, hayat beni nereye götürecek bilmiyorum.

Zamani geri cevirmeyi cok isterdim, cocukluguma dönmek, pismanligini yasadigim okadar sey varki hayatimda, simdiki aklimla cocukluguma dönmek ve her seyi en basindan dogru yaparak yasamak isterdim. Belki cok utopik bir düsünce ama sanki ideal bu olur gibi geliyor suan. Bukadar fazla pismanliga bir insan nekadar bir süre dayanabilirki? yada ben bu yükü daha nekadar tasiyabilirim? gercekten bilmiyorum. Kocaman kara bir batak aciliyor icimde, bana dair, yasadigim seylere dair bütün güzellikleri ve mutluluklari icine cekip yutuyor, bütün hayatim karanlik icinde kaliyor birden. Cok sIkca gördügüm bir kabus bu. Nezaman sona erecek bilmiyorum, hayatin yasattigi veya getirdigi seylerden cok sIkIldim, cok fazla bunaldim, bu ruh hali beni cok sIk yakalar oldu, mutluluk vermiyor artik hic birsey, hersey renksiz ve tadsiz, dünya gri, hayat gri, aradaki siyah beyazlarsa tuz biber.

herhalde sinav korkusundan böyle oldu, belkide baska bir yüzden, belkide o yüzden, belkide bu yüzden, belkide, belkide, belkide ...