Çarşamba, Eylül 29, 2010

şimdi ben böyle .. hep ayni hikaye

ne oldu birden bilmiyorum, eve geldim ve birden moralim düstü, niye anlamadim. 

Carola yarin staj icin 3 ayligina Ingolstadt'a gidiyor, ona veda gecesi yaptik ve her zaman toplandigimiz mekanda bir araya geldik, yendi, icildi, gülündü, hep beraber kalktik. Eve kadar Burak, Güncel, Eren, Carola ve Tanja eslik ettiler bana, evden girdim ve birden icimde o garip his. 

Cok fazla tanidik bir duygu, ama niye simdi ben böyle oldum? anlamadim.

Kapanmak istiyorum, cikmamak disari, kendi basima kalmak. Deneme ve yanilma yöntemi beni cok fazlasiyla yoruyor. Bilmiyorum bunun vermis oldugu bir bitkinlik mi. Ay ne bos bos yaziyorum. Ben baskasi olsam, beni okumazdim acikcasi. Hep ayni Hikaye, hep ayni seyler. Bir bakiyorum her duygu dorukta, sonra aninda bir düsüs, sonra sil bastan, sonra tekrar duygular fora. Yilmadigima kendim bile sasirmaya basladim. 

aman neyse, diyorum ya, hep ayni hikaye, simdi ben böyle, ama hep böyle.

Ofisin anahtari hala yok ortalikta. Yarin sabah meslek okulunda 8de derse giriyorum, ögrencilerim stajlarini bitirdiler ve yarin ikinci dersimiz olacak, ilk dersi bu sabah yaptik, ardindan Üniversitede ki ofisde calisiyorum öglen sonunda, anahtarsiz yine ne halt etcem bilmiyorum, hala Patrona ariyorum ve bulucam kesin evde bi yerde diycem, cünkü kesin öyle, yoksa nereye uctu bu anahtar? Hayatimda ben hic anahtar kaybetmedim ya valla koyuyor bu bana.

Okulda ki ögrenciler beni cok yipratiyor, bunu farkettim bugün. Ya gercekten geri zekalilar biraz, bir denklemi anlatiyorum herkes anliyor, iyice suyunu cikariyorum detayina kadar ögretim ve anlasinlar diye ama aradan zaman geciyor ve ögrettigim hic birsey kalmamis oluyor kafalarinda. Cildirma noktasina geliyorum artik, herseyi tekrar tekrar yeniden anlatmak beni cidden yipratiyor, alti delik bir kovaya su doldurur gibiyim sanki, ben doldurdukca bosaliyor bi yerinden. Sesim yine kisildi, ben cok sesli konusuyorum, okuldan gelme bir aliskanlik, yüksek sesle konusmadigim zaman ögrencileri susturmam mümkün olmuyor, onlarin gürültüsünü bastirmak icin her zaman daha sesli ve daha gür konusmam gerekiyor ve bir aylik aradan sonra sesim o volüme alismaya calisirken kisiliyor sürekli.

Benimle yeni tanisan insanlar bazen sesimin cok yüksek oldugunu söylüyor ama bana öyle degilmis gibi geliyor fakat simdi anladim niye, ciddi anlamda ögretmenlikle alakali bisey, sesimi duyurmak icin ses tonumu yüksek kullanmaya alismisim artik. öyle iste.

Hala moral dipte. Niye, hala bilmiyorum.

Kendi Stajim bitti. Sinavim bitti ve yeniden spora basladim, yine hergün 3-4 saat arasi gitmeye basladim, ilk gün cok iyidi ama ertesi gün kaslarimin sancisindan helak oldum. Hala sorun yasiyorum, özellikle bacak kaslarim felaket, hergün bisikletle uzun mesafeler katetmeme ragmen böyle hamlamis olmami anlamiyorum. Yarin 16de is cikisinda yine spora gidecegim, yapacak bisey bulamiyorum zaten, Carola da gitmis olacak, aslinda bulurum yapacak cok sey ama icimden hic birsey gelmiyor, öyle isteksizim ki su an. Öldürseler, karsi koyacak halim yok, o derece.

Cok daraldim, ben bi sigara icmeye cikayim, söyle dumani cekeyim icime, dumani uzun uzun üflerken belki icimde ki daralmayi da cikarmis olurum.

Evet biliyorum, sigarayla ilgili yazdigim hersey Hikaye ama hayatim Hikaye zaten, ne yazar?

cok mu Arabesk oldum ben ya simdi? yok yok iyiyim ben, valla iyiyim. 
siir dinlemeyi kesersem cok daha iyi olacagim sanirim.

-"koca bir sensizligi yasamaktir yalnizlik; yasamak ve sikayet etmemek"-

Hiç yorum yok: