Pazartesi, Kasım 29, 2010

Fış fış kayıkçı ..

uykusuzum cooook!

Isdeyim, ve literlerce kahve icmeme ragmen ayilamadim bir türlü.

Gece saat dört bucuga geliyordu nihayet uykuya daldigimda. Evde olmaya öyle bi alismisim ki, uykum gelmedi, sonra isin derdi sardi beni sabah yaklastikca. Ne menem bi durum yarabbim.
Sabah evden ciktigimda her yerin Bembeyaz oldugunu görmek gönlümü nasil sen etti anlatamam, baya baya kar yagmis ve erimemis, ve halende yagiyor :) yasasinnnn :))) valla cok seviyorum!
Suan ofisten disariyi seyrediyorum, gözüm o karlara dalip dalip gidiyor, böyle dalar giderken, cocuklugum geldi aklima, ilk okul yillarim. Ben böyle cok dalip giderim, taa cocuklugumdan beri.

5inci siniftayken yine böyle dalip gitmis, gözlerimi tavana dikmistim ki Ögretmen yanima gelip, dizlerinin üstüne cökmüs ve benim tavanda neye baktigima bakiyordu. Ögretmeni fark ettigimde irkilip kendime gelmistim, sanki o an ben orda degildim yeni gelmistim, öyle kendi dünyama dalip gitmistim, simdi halen bazen böyle oluyor.

O zaman cocuk oldugum icin, benim bu dalip gitmelerim ta ilkokuldayken farkli seylere yorulmustu, okul hekimi ailemin beni göz doktoruna falan götürmesini söylemisti, bunun üzerine saglam olan gözlerime ragmen, bir gözlük sahibi olmustum, ve cok cok cirkin ve kalin bir gözlüktü. O gözlügü ben daha sonra kirmis, ve anneme kazara kirdigimi söylemistim. Zaten dünya güzeli olmayan ben, o Harry Potter gözlükleriyle korkunc bir hal almis ve alay konusu olmustum. Sah'dim sahbaz oldum bi nevi, kirmamin sebebide, okulda sürekli gözlük yüzünden öbür cocuklarin benimle dalga gecmesiydi, bir süre sonra tahammülüm kalmamisti bu duruma.

Göya gözlerim iyi görmedigi icin yoruluyormus ve o yüzden dalip gidiyormusum ben.
Bana sorsalardi ben onlara söylerdim gercegi, "dalip gidiyorum cünkü benim kendi dünyam var, o dünyam da hersey cok güzel, benim hayallerim var, tozpembe ve bembeyaz, dalip gidince mutlu oluyorum sadece" diye.
Ta cocukken bunu hissetmis olmam su an bana bile tuhaf geliyor, hislerimde birseyin degismemesi daha da tuhaf, hala dalip giderken ayni seyi hissediyorum.
Kendi kafamin icinde kurdugum dünya ve hayat, bana gercek hayattan daha cazip geliyor, mutlu ediyor, dalmak o dünyaya kacmak gitmek ve bu dünya ile bagi koparmak gibi birsey.

O yüzden yagan kar'i seyrederken dalip gitmek istiyorum, su an ne telefon calsin ne de bir ögrenci gelsin istiyorum.

Dalip gideyim ve bir daha dönmeyeyim kendi dünyamdan.

Hiç yorum yok: