Pazar, Mart 06, 2011

bahar gelmis ve ben büyümüsmüyüm neyim .. ne bileyim ..

Havanin güzelligi inanilmazdi bugün! Ders calisildi ve ardindan is arkadasimla güzel havanin tadini cikarmak icin yürüyüse ciktik göl kenarina dogru, ders arasinda cok güzel bir degisiklik oldu.

Artik yaz gelsin, tiril tiril giyinelim, atkiyi eldiveni atalim bi kenara ve günesin tadini cikaralim. Yazi cok özledigimi anladim bugün .. birazcik günesin insan ruhunda biraktigi etki müthis!

Ögrenmenin yasi yok gercekten. Hergün insan kendi hayati ve kisiligi icin birseyler ögrenebilir ve ögrenmelide. Ne yazik ki bircok insan kendini dünyanin merkezi zannediyor, kendisinin herseyi bildigini ve "pistigini" saniyor, ki bu büyük bir yanilgi. Hic bir zaman yeterince bilgiye ve olgunluga sahip olamayiz, kac yasinda olursak olalim, her yasta gelismeye ve olgunlasmaya devam edebilir insan.

Dün Emre ile ettigimiz muhabbetlerden özetler cikarmaya calistim bütün aksam kendime, Emre cok iyi bir arkadas, cok dogru cok güvenilir ve gercekten "dosttur". Sizi pohpohlamaz, aciginiz varsa bunu size gösterir ve o acigi kapatmanizda yardimci olur elinden geldigince, cok insaniyetli bir insan.
Basimdan ne geciyorsa, ne yasiyorsam, ilk fikir almak isteyebilecegim insan Emre oldugundan, mutlaka anlatirim, mutlaka onun düsüncesini bilmek isterim. Onun ve diger arkadaslarimin söyledigi seyler hep ayni, artik kalip seklinde "bu kadar saf olma" -  "bu kadar salak olma" - "bu kadar insanlara güvenme". Ne deseler haklilar. 

Saglikli bir insan tanistigi birine karsi daha temkinli daha dikkatli davranir ve o insana karsi güvenme yüzdesini ona göre belirler, tanidikca güveni artar (yada artmaz). Bende yok öyle birsey, kimsede art niyet aramiyorum, herkese en basindan yüzdeyüz güven verir, ve yaptiklariyla orantili o güveni belki düsürürüm ama en basindan acik cek veriyorum. Saf ve salak olmam bu yüzden. Yoksa kim, hic tanimadigi bir insani kalkip evine alir? Ya elinde keserli sapik ise evinize aldiginiz kisi? Kadina erkege bakmaz bu isler, her halikarda sapiklik olabilir. Iste ben böyle bir salagim ve insanlara yüzdeyüz güveniyorum herzaman, sonrada hakkimda bildiklerini ögrendiklerini bana karsi kullanmaya calisip zarar vermeye calisiyorlar, saklim gizlim yokya. Kücük bir cocuk gibiyim bazen, kendimi hakkaten öyle hissediyor olmamda garip geliyor bana. 

Hayatimda hic kin tutmadim, kimseye karsi. Kin tutmak nedir bilmem. Bu güne kadar ne yasadimsa, zarar bile gördümse, yinede hic bir insana karsi kin tutmadim. Sevgili falan degil kastim, arkadaslik, bana iyi gelmedigini ve zarar gördügümü anladigimda yollarimi ayirdigim arkadaslarim oldu, hayatimdan cikardigim insanlar oldu, bu insanlar yeri geldi yeniden yolumu kestiler, ve ben aradan gecen zaman icinde o insanlar degismis olabilecegini düsünüp onlara tekrar tekrar sans taniyip hayatima aldim, ama yine zarar gördüm. Ilginc olan ise, böyle seyler yasamis olmama ragmen, bu huyumu yenememem. Carola da buna cok kiziyor, bir insana kac kez sans verilir diye soruyor ve cevap veremiyorum ben bu soruya. Herkesin özünde iyi bir insan oldugunu düsünüyorum, dünyada kötü niyetli insanlarinda yasadigini unutarak.

O yüzden, bazen, herhalde bana müstehak bu olanlar diyorum. Baska türlü akillanmadigim icin belkide. Yinede kin tutmam ve kimseye beddua etmem cünkü kötü söz herzaman dönür dolasir sizi bulur ve sizin biyerinizden cikar acisi. En mutlu insan kendi ile ve dünyasi ile barisik olan insandir. Kendini sevmeyen insan baska insanlari da sevemez cünkü sevgiyi hissetmekten yoksundur. 

Olgunlastigimi düsünüyorum, biraz daha birseyler ögrendim kendim icin. Hakkimda konusan bir insani, sahipsiz havlayan köpeklere benzetiyorum (burada köpeklere hakaret etmek degildir niyetim), ama o köpegi birakirsiniz havlar bir süre sonra yorulur susar. Baskalari hakkinda kötü seyler düsünen ve söyleyen insanlarda öyle, havlarlar bir süre sonra havlamalari havada kaybolur gider, ve zararli cikanda kendileri olur. 
Ben kendimi biliyorum zaten, o yüzden hayatimda hic bir deger teskil etmeyen bir insanin hakkimda ne düsündügü beni hic rahatsiz etmiyor, istedigine istedigini söyleyebilir herkes, ben kendimden ve hayatimda olan insanlardan eminim ki .. kimse benim degerimi "havlamasiyla" yok edemez. Buna kimsenin gücü yetmez, o kadar da bi yürege sahibim evet :)

Alevilikte insanin "özü" cok önemli bir yere sahip. Özü olmayan bir insan bos bir kalip gibidir ama özüne varmis insanla hangi yola cikarsaniz cikin, sizi asla yariyolda birakmaz.

Ben özüme vardiktan sonra, kimse beni dogru yolumdan sasirtamaz.

Annem, Babam, beni böyle yetistirdiginiz icin size duaciyim .. iyi ki varsiniz.

Hiç yorum yok: