Cumartesi, Haziran 29, 2013

Teknolojiye yetişmek namümkün ..

İnanılmaz fakat bu paylaşımı cep telefonumdan yazıyorum! 
Google'ın bunun için bir uygulaması varmış, mis gibiymiş :) foto yüklemeyi de deneyeceğim hatta, çok sevdim ben bu işi :) bloğumda daha aktif olabileceğim bu sayede, ne güzel :) 

Eski evimde internet son bir aydır çok sorunluydu, hatta iptal ettirmeye kadar gitmişti, netcologne gördüğüm en saçma en müşteri memnuniyeti sıfır olan internet sağlayıcısı bence, yeni evime taa taşınmadan bir ay önce müracaat ettim ve hala bekliyorum, yani artık nasıl bir bağımlılık ise, internet olmayınca hayat duruyor gibi sanki.. ne kötü aslında ..

açıklamamdan da anlaşılacağı üzre, yeni evimde kalıyorum bir kaç gündür, geçen haftasonu eşyalarımı taşıdık, ailem arkadaşlarım, çabucak hallettik, herkes sağ olsun .. babam mutfağımı kurup monte etti, biz Yasemin ile bir hafta öncesinden dolapları kurmuştuk, ama asıl iş babama kaldı tabi, kurulması, bağlanması, üstünün tezgahının monte edilmesi vs. Aslan babam bir gün içinde harika bir iş çıkardı! Benim babam bir tanedir, elinden gelmeyen iş yoktur, hatta çocukken babasının Süpermen olduğunu düşünen bir küçük kızdım ben.. valla ha ya :) 
Süpermen değil belki ama süper bir insan benim babam, Allah onu ve anneme uzuuuuuun ve daha çok mutlu bir ömür versin, onları başımdan eksik etmesin inşallah ... 

yeni evim demişken, çok mutluyum ben yahu, öyle gerçekten bir evim oldu, bir artı bir, yetişkin büyük insanların yaşadığı gibi bir evim oldu, her odasını ayrı bir renge boyadım, çamaşır makinam var hatta artık, ben geçen yıl Kasım'dan beri elimde yıkıyordum çamaşırlarımı, iki ayda bir falan havlu ve çarşaf türü seyleri ailemin yanına geldikçe yıkıyordum hep, yani angarya işler, şimdi evimde çamaşır yikayabilmek bana inanılmaz lüks geliyor, ilkel hayattan günümüze merhaba dedim gibi gibi :))) 


-evin tadilat ve yerleşme şeyisinden iki karecik-

Hayat güzel dostlar, gök kuşağı renklerine bürünmüş evimde, yeni hayat, yeni huzur.. ama mümkün mü yeni huzur? 

Mümkün ise ben alayım ufak bir porsiyon, miniminnak da olabilir .. 

Çido'ya minnak bir porsiyon huzur lütfen .. 

Pazartesi, Haziran 17, 2013

yilin yarisi gecti ah ile vah ile ..

yan tarafta ki fotografa baktim da simdi, saclarim uzunmus ki o zaman daha, iki yil mi olmus ki o fotograf cekileli? nasil ve kim cekti onu bile hatirlamiyorum ..
Simdi hala kisa saclarim, inat ettiler uzamiyorlar, uzatayim diyorum, sonra bos bi animda yap bi cilginlik diyerek kendimi gaza getirirp kesiyorum elime makasi alip, egri bügrü, sanki kendimi cezalandiriyorum öyle makasi alip kör kör keserek. Demek ki benim buna ihtiyacim var, demek ki benim ilacim da buymus.

Niye buradayim, niye yaziyorum .. aman ne bileyim, aslinda her zaman söyledigim sey, daha fazla yazmak ve burayi unutmamak istiyorum ama sartlar zorluyor .. yeni is, ona alismak, farkli bir düzen, farkli alanlar, cok yordu beni gercekten. Hep diyorum ki, canta mi alip gitmek istiyorum, neresi oldugu önemli degil ama bilinmedik yüzler, beni ben oldugum icin kendine yakin gören insanlar tanimak istiyorum, kimseye karsi kendimi degistirmek zorunda kalmak istemiyorum, ben "ben" olamadim gitti.

Cünkü "ben" hep sorun yasiyor, hepte beklenmedik yerlerden, hep en güvendigi yerlerden.

"Ben" incinmez,
"Ben" kirilmaz,
"Ben" üzülmez.

-aslinda bütün bu "Ben"ler yok benim icimde, ama insanlar bana böyleymisim gibi davrandi yillarca, bende o "Ben"'i kabul etmek, üzerime giymek zorunda kaldim. Istemedigim, veya ziyadesiyle taniyamadigim bir insan olma yolundayim. Ben kimim diyebilecek duruma geldim.

Öyle ki, ne olursa olsun, karsimda ki insanlar rahat olsunlar diye, ben kirilmam ki, incinmem ki, üzülmem ki diyorum pesin pesin, ve sonra ben gercekten öylemiyim, öyleysem benim bu icimde ki aci neyin nesi diyorum. Anlayamiyorum. Keske kafamin icine bakip, isik tutup, hiii burada bir ariza var diye tespitte bulunup, o arizayi yaratan kismi söküp alsam kafamin icinden ve huzur bulsam. birazcik huzur.

Kimseden bir beklentim yok, ciddi anlamda yok, ailemden, arkadaslarimdan, is ortaminda birlikte oldugum insanlardan, kimseden yok, yillardir bana en yakin olan tek kisi kendim oldum. Beklenti olursa hayal kirikligi da olur, baska türlüsünü bilmiyorum ben.
Baskalarindan yardim bile isteyemem, hep icimde, ya rahatsiz ediyorsam kuskusu oluyor, sonra ne var kendim hallederim bir sekilde diye düsünür, hepte öyle yaparim, her alanda öyle oldu. Belki kimseye muhtac olmamakla da alakasi var bilmiyorum.

Dayanisma nedir, bunu bile bilmiyorum, hic yasamadim ben.

o yüzden, yalnizliktan söz etmesin bana kimse
cünkü bilmiyorlar heybemde ne agir taslar var benim.

kalin saglicakla, görüscez yine, umarim bu gün kadar sicak olmayan bir günde..